TEXT / PHOTO : ชาญชัย หาสสุด
Main Idea
- “Sometimeblue” ร้านกาแฟชื่อแปลก ที่จับเอาช่วงความรู้สึกหมองเศร้าของคนมาเป็นจุดขาย เปิดมา 7 ปี มี 2 สาขาด้วยดีกรีแชมป์ประเทศไทย National Thailand Brewers Cup 2016
- บาริสต้าเจ้าของร้านที่ใช้ชีวิตไปกับการค้นหาอาชีพหลังเกษียณ จนตกผลึกว่าชีวิต คือ การเรียนรู้ จนไม่อยากตายไปกับความรู้
ครั้งหนึ่งผมเคยไปร่วมเวิร์คช็อปดริปกาแฟ ที่จัดโดยร้าน ไมตรีจิต ท่าบ่อ หนองคาย ด้วยความไม่คาดหวัง เป้าหมายสำคัญกว่าการได้ร่วมกิจกรรม คือ การได้เดินทางที่มีเพื่อนรออยู่ที่จุดหมาย แทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่สอนเป็นใคร มีโปรไฟล์อะไรน่าสนใจ รู้แค่ว่าเป็นระดับแชมป์ในรายการหนึ่งระดับประเทศ ความน่าสนใจมากไปกว่านั้น เมื่อผมรู้ว่า “sometimeblue” เป็นร้านของ แนน-สุธิดา ศรีรุ่งธรรม แชมป์คนแรกของรายการ National Thailand Brewers Cup 2016
1.
ความหลังกลิ่นกาแฟ
“ไม่อยากตายไปกับความรู้“ ส่วนหนึ่งของคำบอกเล่าของแนน ที่ผมเริ่มจับประเด็นความน่าสนใจได้ในช่วงเวลาการสนทนาของเราสี่คนบนโต๊ะข้างๆ เครื่องคั่วกาแฟสนิมเกรอะของร้านไมตรีจิต คืนนั้นหลังจบเวิร์คช็อปการดริปกาแฟ เราล้อมวงกินข้าวเย็นด้วยกัน แนน เริ่มเผยตัวตนให้ผมรู้จักมากขึ้น
“เราแค่อยากมาเที่ยวอีสาน และรู้จักทหาร ร้านกาแฟไมตรีจิตร้านเดียว เพราะการสื่อสารผ่านโซเซียล ดูเหมือนจะคุยกันรู้เรื่อง เลยตัดสินใจเลือก แล้วมาเลย”
แนนเริ่มด้วยเหตุผลของการเลือกสถานที่ที่ใช้ถ่ายทอดความรู้แลกกับเงินจำนวนไม่มาก เพื่อสนองความต้องการเดินทางสู่อีสานของตน และเล่าต่อว่า
“ตอนช่วงโควิดระบาดรอบแรก จำได้ว่ากำลังสอน Airbnb Experience กำลังสนุกเลย ไปอ่านรีวิวแล้วโคตรไฟลุกโชกโชนเลย พอเริ่มระบาดอีกรอบ เริ่มคิดแล้วว่าจะอยู่ยังไง ทำยังไงให้ร้านอยู่รอด ตัดสินใจเปิดขายเฉพาะ Take A Way เพราะไม่อยากให้พนักงานเสี่ยง ส่วนตัวเองก็ไปปีนผาอยู่กาญจนบุรี เลยทำกาแฟเป็นขวดและ Drip Bag ขาย เวลาว่างก็อัดวีดีโอสอนดริปกาแฟลง Youtube เมื่อทำได้สักพัก รู้สึกมีชีวิตชีวามากขึ้น มีคอนเมนต์ตอบรับดี”
2.
เมื่อชีวิต คือ การเรียนรู้ แต่ไม่อยากตายไปกับความรู้
นอกจากนี้แนนบอกว่าตัวเองเป็นคนชอบเรียนรู้ โดยเฉพาะสิ่งที่สร้างเป็นอาชีพได้ อย่างนวด โยคะ ทำขนมปัง หรือเพิ่มทักษะจากประสบการณ์อะไรก็แล้วแต่ แค่มีความสามารถอยู่ที่ไหนก็ได้ ไม่อดตาย เป็นอาชีพที่ทำได้โดยไม่ต้องมีพนักงาน ซึ่งเรื่องเหล่านี้ที่คิดอาจจะส่งผลไปถึงชีวิตหลังเกษียณของเธอเอง
“เราคิดว่าเราชอบอ่ะ ชีวิตที่มีการให้ อย่างตอนไปอยู่เขาใหญ่ ทำวีดีโอสอนโยคะด้วย จากประสบการณ์ตัวเอง ตอนที่หาวีดีโอเรียน บางครั้งเราไม่ชอบหน้าคนสอน หรือไม่ชอบเสียงที่ไม่ตรงจริตตัวเอง เราเลยตัดปัญหาตรงนั้น ถ่ายย้อนแสงให้เป็นเงาดำเสีย ไม่มีเสียงด้วย”
ผมนั่งฟังเรื่องเล่าของแนนเพลิน บางครั้งก็พยักหน้าเห็นด้วย แต่บางเรื่องมีโทนเทาจนบางคนไม่กล้าถ่ายทอด แต่แนนคุยหน้าตาเฉย ไม่บ่อยนักที่ผมได้เจอคนแบบนี้ในสังคมปัจจุบัน
“ตอนนี้เราอยากทำคลาสออนไลน์ ได้แรงบันดาลใจมาจากครูโยคะที่เปลี่ยน Mindset ตั้งแต่ตอนเรียน ท่านไม่ให้ใช้สบู่ ไม่ให้นำเสื่อไปเอง ซึ่งมองว่าอาจเป็นการอวดของ ห้ามแต่งตัวโป๊ะ ห้ามถ่ายรูปในห้องเรียน โยคะ คือ การทำสมาธิ ชดใช้กรรม เล่นเสร็จแผ่เมตตา สอนให้คนอื่นเล่นเองได้ มันทำให้เราคิดได้ถึงขนาดไม่อยากตายไปกับความรู้ อยากสอน อยากแบ่งปันความรู้ให้คนอื่น มากกว่าเงิน เราได้อะไรเยอะกว่านั้น ยิ่งแชร์ ยิ่งได้ สังคมเก่งขึ้นโดยรวม”
แนนยังคงตอกย้ำว่า การให้ คือ ความสุขที่สุด
“จากที่เดินทางไปเที่ยวต่างประเทศบ่อย ทั้งท่องเที่ยวและงานเทรดโชว์ ได้เห็นความแตกต่างของวงการกาแฟ ระหว่างบ้านเรากับบ้านเขา คิดว่าเราตามทันยาก เพราะเราล้าหลังหลายอย่างมาก ยังมีความเชื่อเดิมๆ ที่เขาไม่ทำกันแล้ว จึงอยากเผยแพร่ สิ่งที่ไปเห็นและเรียนรู้มา แต่หลายคนกลับไม่เห็นด้วย กลัวว่าเผยแพร่ไป แล้วคนอื่นจะรู้ว่าเทคนิคมันคืออะไร แต่เราไม่เคยเห็นด้วย ทำไมไม่ช่วยกัน ปิดบังกันทำไม เราแชร์ มีคนที่เกลียดเรา ในขณะเดียวกันก็มีคนที่ชอบเรา ที่สำคัญเราได้เพื่อนที่น่ารัก ดีกว่าความรู้ท่วมหัวแล้วตายไปโดยไม่มีประโยชน์อะไร”
แนนตบท้ายบทสนทนา เผยความในใจด้านหม่นที่ตัวเองเคยพบเจอทิ้งท้ายคืนนั้น
3.
sometimeblue เคมีความสุข ส่งผ่านมุมหมองหม่น
ผมลงรถไฟฟ้าสถานีอารีย์ เดินเรื่อยๆ ไปตามแผนที่ มุ่งหน้าสู่พหลโยธินซอย 6 sometimeblue เป็นร้านกาแฟตั้งอยู่ชั้นล่างสุดของตึกสหมงคลฟิล์ม บรรยากาศโดยรอบตรงข้ามกับความพลุกพล่านย่านอารีย์ อย่างที่ได้ยินจากแนนคืนนั้น บรรยากาศดูเหงาๆ หม่นๆ ตามชื่อ ลูกค้าหลายคนนั่งดื่มกาแฟนิ่งๆ อ่านหนังสือบ้าง แนนวุ่นวายอยู่หลังบาร์ ขนมปังก้อนกองเรียงรายบนบาร์ ข้างผนังมีภาพถ่ายอยู่ประปราย มีรายละเอียดของคลาสที่รับสอน โต๊ะของร้านจัดไว้ห่างๆ เหมือนจะสร้างพื้นที่ให้คนที่มาดื่ม ร้านที่มีอายุยืนถึง 7 ปีอย่างน้อยก็พิสูจน์บางอย่าง ธุรกิจเพื่อการอยู่รอด แต่กลับกันเราต้องมีบางอย่างไว้หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณ
แนนบอกเพิ่มเติมอีกว่า ร้านอยู่มาได้ นอกจากกาแฟดีที่ตั้งใจเลือก ยังมีคนอีกกลุ่มที่ต้องการมุมส่วนตัว มานั่งอ่านหนังสือนิ่งๆ อยู่ในมุมตัวเอง ฟังเพลงบลูเบาๆ ตลาดกลุ่มนี้อาจจะไม่มากเท่ากับกลุ่มที่ต้องการร้านเก๋ๆ สวยๆ ถ่ายรูป แต่คนกลุ่มนี้กลายเป็นลูกค้าประจำที่ทำให้ร้านอยู่มาได้จนตอนนี้
“เราเหงายาวๆ ได้ เราเสพความบลู มันไม่ต้องครั้งคราว พักผ่อนกับมันได้อย่างมีความสุข เราเป็นห้องนั่งเล่น เป็นเพื่อนเป็นครอบครัว แบ่งปันได้ อย่าเอาเปรียบกัน ชีวิตเกิดมาก็ตายกันหมด สร้างสุขระหว่างทางดีกว่า”
แนนส่งสารมาล่าสุดที่เราคุยกัน เมื่อผมถามถึงชื่อร้าน เธอทิ้งท้ายไว้ว่า
“เราเกิดมาเพื่อทดลอง”
|
ข้อมูลเพิ่มเติม |
www.smethailandclub.com
ศูนย์รวมข้อมูลธุรกิจเอสเอ็มอี
