แม่บ้านชาวเวียดสู้ชีวิต จำต้องเปิดร้านอาหารอินเดียโดยไม่ตั้งใจ แต่ทำไมธุรกิจกลับไปได้สวย

TEXT: วิมาลี วิวัฒนกุลพาณิชย์

 

      เมื่อแม่บ้านคนหนึ่งสู้ชีวิต ต้องการหารายได้ช่วยครอบครัว แล้วต้องเจอกับชีวิตที่สู้กลับ แต่เธอไม่ยอมแพ้ ดิ้นรนจนได้เป็นผู้ประกอบรายเล็กที่อยู่รอดได้และมีแนวโน้มที่ธุรกิจจะดำเนินไปอย่างยั่งยืน เรากำลังพูดถึง “เหงียน ถิ เกี่ยว ฮั่น” สตรีชาวเวียดนามวัย 45 ปี เจ้าของร้านอาหารอินเดียในสิงคโปร์ผู้ไม่เคยรู้จักอาหารที่ตัวเองขายมาก่อน แต่เรียนรู้สูตรจากเชฟชาวจีน

     ฮั่นเดินทางจากเวียดนามมาอาศัยอยู่กับสามีชาวสิงคโปร์เมื่อ 10 กว่าปีก่อน สามีเป็นเชฟที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ส่วนฮั่นเป็นแม่บ้านเลี้ยงลูก 2 คน กระทั่งปีที่แล้ว สามีล้มป่วยด้วยอาการเส้นเลือดในสมองตีบ ไม่สามารถกลับไปทำงานที่ร้านอาหารญี่ปุ่นได้ ฮั่นจึงคิดหารายได้จุนเจือครอบครัว หลายปีก่อน เธอเคยมีประสบการณ์ทำงานเป็นแม่ครัวที่เชนร้านอาหารเวียดนาม “นาม นาม” เธอจึงวางแผนว่าอยากเปิดร้านในศูนย์อาหาร (hawker) เพื่อขายอาหารเวียดนาม เช่น เฝอ (ก๋วยเตี๋ยวน้ำ) ปอเปี๊ยะสด และปอเปี๊ยะทอดที่เธอคุ้นเคยและถนัด

     จากนั้นฮั่นก็มองหาทำเล จับพลัดจับผลูเธอไปประมูลได้พื้นที่ที่ศูนย์อาหารแม็กซ์เวล ฟู้ด เซ็นเตอร์ แต่ความไร้ประสบการณ์และความไม่รู้ทำให้เธอประมูลได้ร้านอาหารอินเดีย ซึ่งตามกฎของศูนย์อาหาร ผู้ประมูลพื้นที่ได้จะต้องขายอาหารอินเดียเท่านั้น ไม่สามารถเปลี่ยนไปขายอาหารอย่างอื่นได้ ความไม่อยากเสียพื้นที่ เธอจึงตัดสินใจเดินหน้าต่อ การเป็นเจ้าของร้านอาหารอินเดียจึงเกิดขึ้นด้วยความไม่ตั้งใจ